Met regelmaat wordt aan mij (ons) de vraag gesteld wat onze mening is over ‘the Dogwisperer’ Cesar Millan.
 In Nederland ligt dit ‘onderwerp’ vooral in de kynologie erg gevoelig.

 In de eerste plaats ben ik het niet snel eens met een ander, en zeker niet voor de volle 100%. Gelukkig is dit andersom net zo en juist door die weerstand
 (van het niet met elkaar eens zijn..) krijg je de mogelijkheid om dingen ook van een andere kant te kunnen bekijken.

 Voor zo’n 80% kan ik mij vinden in de werkwijze en gedachtegang van Cesar. Wat ik heel goed vind is zijn positieve benadering (energie) waarin hij de
 eigenaren  veelal weet mee te krijgen (al zal de ene dit als positief zien en de andere juist niet...)
 Honden welke niet tot weinig buiten komen, bespreekt hij op een dusdanige wijze dat de eigenaren zich niet aangevallen voelen en hierdoor meegaan
 (zover we dit kunnen beoordelen) in zijn advies. Niet het probleem uit de weg gaan maar ervoor gaan. Hier kan ik mij goed in vinden, door een
 probleem uit de weg te gaan (kop in het zand..) los je het zeker niet op.

 Ook in Nederland vind ik dat veel hondeneigenaren met een kluitje het riet in worden gestuurd. Veel eigenaren tonen zich miz wel degelijk gemotiveerd en bereidwillig.
 Kundig- en verantwoordelijkheid houd voor ieder mens (ook instructeurs en/of gedragsbegeleiders) ergens op .
 Het is wel jammer als dit de oorzaak is van het niet kunnen oplossen van diverse problemen. Regelmatig worden doelen bij lange na niet behaald.
 Het advies kan bijv zijn om bijv 2 honden apart van elkaar uit te laten, een hond niet meer los te laten, te herplaatsen of wat dan ook.
 In mijn ogen is dat geen oplossing (al ben ik in bepaalde situaties niet tegen herplaatsing). Daarbij krijgen eigenaren veelal het gevoel dat ze falen en worden nog minder gemotiveerd.

 Op veel hondenscholen word getraind. Training is prima maar in mijn ogen een sport. Opvoeden is iets anders. Deze 2 worden veelal met elkaar verward.
 Er worden dan ‘kunstjes’ aangeleerd welke verward worden (en ik plaats komen) van het opvoeden van een hond.

 Wat ik zelf minder ok vind aan de uitzendingen is een hulpmiddel zoals een prikband. Mogelijk is dit middel geaccepteerd in Amerika en iets wat de gemiddelde hondeneigenaar aanschaft.
 Ik zie de meerwaarde hiervan niet in. Zelf ben ik niet tegen het geven van een correctie al behoord dit in mijn ogen welke minimaal en goed toegepast te worden.
 

 Ook zie ik soms dat kinderen actief mee mogen werken aan het oplossen van een probleem, dit vind ik in bepaalde situaties risicovol.
 Hiermee wil ik niet aangeven dat dit niet de juiste manier zou kunnen zijn echter, zelf ben ik gewent om veiligheid hoog in prioriteit te plaatsen en vooral risico's met kinderen te voorkomen.

 De uitzendingen waarin het er heftig aan toe gaat bijv wanneer Cesar gebeten wordt vind ik juist verstandig om dit uit te zenden.
 Dit geeft juist aan dat niet alleen het rooskleurige mag worden getoond en maakt daarnaast de eigenaren bewust van de risico’s welke hieraan verbonden kunnen zitten.
 Natuurlijk worden er selecties gemaakt, maar wie doet dit niet?
 Wanneer je een eigen bedrijf runt dan ga je toch niet de nadelige kant van je zaak belichten?
 Deze probeer je juist op te lossen en je energie verder in datgene te steken wat van toegevoegde waarde is.

 Als een hond weerstand geboden wordt, is het logisch dat deze in het begin stadia onzeker gedrag laat zien.
 Op de eerder (zelf) aangeleerde manier gaf dit gedrag immers steeds succes.
 Wanneer dit succes uitblijft, ervaar je stress (dat gebeurd zelfs al wanneer je een deur niet open krijgt..)
 Wanneer het wenselijke gedrag ontstaat, ga je dit gedrag bevestigen (belonen) wat prima kan met stem aanmoediging (wanneer de band met je hond goed is).