Robin, Pasen 2005

Met de paasdagen in 1993 keken wij in de telegraaf op zoek naar een Duitse herder pup.
Na een nest te hebben gevonden, ging ik bellen. Er waren nog 2 reuen en 1 teef.
Dezelfde dag zijn we er naartoe gereden. De pups zaten in een stal met stro.
Alledrie de pups hadden langhaar. Dat maakte ons niet uit, sterker nog, ik vond dat juist mooi.
Het teefje ging met ons mee, we noemden haar Robin.
Anderen zeiden; dat is toch een reuen naam?
Mijn antwoord was, je hebt een leeuw en een leeuwin, een keizer en een keizerin en een Rob en een Robin.

Nog een kreet die ik vaak had gehoord, een herder valt 1 keer in z’n leven z’n baas aan.
Dat moest ik dus voor zijn en gaf ons om te beginnen op voor Puppy cursus.
Ik kon terecht, dat wil zeggen, in september...dan was mijn pup al 7 maanden maar ach, we wisten toen niet beter.

In de puppy cursus zaten pups van "alle" leeftijden.
De pups mochten op z’n vroegst na de laatste enting starten, dus na 12 weken.
Alles wat daar qua leeftijd tussenin zat liep er. Het contact van de hondjes onderling was niet altijd erg leuk.
Logisch achteraf, de 1 was flink aan het puberen terwijl de ander nog niet eens wist wat er allemaal leefde in de wereld.
Ik ging dan maar vooral spelen met mijn eigen hondje, ook in de koffie pauze en ook na de les.
Robin was daardoor totaal niet meer geïnteresseerd in andere prikkels om haar heen.
Ze heeft later ook vrijwel nooit meer gespeeld met andere honden.
Als dit dan al gebeurde moest dit voor haar wel een herder zijn en dan ook nog een hele bekende.
Andere rassen bekeek ze niet eens.
Mede oorzaak hiervoor was dat het advies destijds was,
pas na de laatste enting contact met andere honden te laten hebben i.v.m. de verhoogde kans op ziektes.
Dit risico is nu niet minder, maar,
het risico nemen we nu op de koop toe (gelukkig)om zo toch een socialere hond te krijgen.

Op de puppy cursus leerden we toen o.a meteen al, zitten aan het linkerbeen en volgen.
Met voer werd er niet gewerkt. We waren verplicht een slipketting te gebruiken.
Ik had dat natuurlijk ook nodig, want, ik wilde het voorzijn dat mijn herder ook eenmaal…

Robin, Cleopatra en Espritt

Als onze hondjes niet naar de baas keken, moesten we ons interessant maken.
Het maakte niet uit wat je zei,
al was het ’t boodschappen lijstje opnoemen wat toevallig nog in je zak zat.
Als je hond echt liep te klieren, snuffelen of andere honden uitdaagde, dan gaf je een ruk met de (verplichte)slibketting.
Mocht je hond naar je kijken, dan moest je vooral je mond houden, want,
later in de Gedrag en Gehoorzaamheid cursus
(het vervolg van de puppy cursus..) moest je ook absoluut je mond houden.
Ja, het was lekker interessant voor honden, die cursus.
Wel mocht er na de oefening gespeeld worden met een tennisbal.
Gelukkig maar, de oefening werd daar wel niet leuker mee, maar als je even doorbeet,
mocht je daarna spelen.

We hebben dit samen volgehouden tot we ons officiële G&G 1 diploma hadden behaald.
In het G&G 2 programma moest er destijds voor het eerst geapporteerd worden met metaal.
Nou, dat lukte ons dus voor geen meter.

Ik raakte zelf geïnteresseerd in het gedrag over honden.
Aangezien ik zeeën van tijd overhad nadat ik gestopt was in de paardensport,
begon ik mijn 1^e instructeur cursus.
Daarnaast ben ik naar een andere KC gegaan,
eens kijken of er daar iemand was die mij verder kon helpen.
De positieve manier van trainen kwam steeds meer in.
Ik had al wel eens een keer gekeken bij een obidiënce wedstrijd,
deze manier van doen werd steeds meer overgenomen in de G&G.
Robin was een behoorlijk slaafse hond, nam nog maar weinig eigen initiatief.

Logisch ook, als ze dit dan al deed, werd dit gecorrigeerd.
Een goede leider moest overal het initiatief in nemen.
Robin durfde mij (en anderen) dan ook niet uit te dagen tot spel,
daar gingen wij consequent toch niet op in. Elk initiatief wat er zou ontwikkelen, drukte we zo de kop in.

Het grappige was, de manier van werken met je hond zoals dat bij deze KC ging, was veel gemakkelijker.
Eigenlijk leerde we onze honden gewoon schooien. In de huis kamer was dit ongewenst, maar op het veld gewenst!
Alleen, hier noemden we dit anders, dit was aandacht voor de begeleider.

En zo kregen we het toch voor elkaar om het 2 en zelfs ons G&G 3 diploma te behalen.
Ondertussen waren we samen ook andere cursussen gaan doen.
Een herder vindt wanneer je het interessant maakt, zo'n beetje alles leuk.
Ik wist nog niet echt wat ik leuk vond. Zo gingen we ook behendigheidsles nemen en daarna natuurlijk ook meedoen aan wedstrijdjes.

Robin was gek (gemaakt) op een balletje. Dat was handig toen we Flyball gingen doen.

Dit kunstje mochten we tonen bij de natte neuzen show.
Wat wel eens onhandig was, Robin had een sterke voorkeur voor “haar” balletje. Dit was degene die ze het eerst ontving.
Daardoor gingen we een bal sorteren uit meerdere tennisballen.
Dit deed ze al lagen er 150 tennisballen, verspreid of op elkaar het maakte niets uit. Kinderen vonden dit geweldig.
Robin werd geblinddoekt. De betreffende bal werd voorzien van een kruisje en vervolgens door de kinderen verstopt.
Nooit heeft ze hiermee 1 fout gemaakt.

Ik had iets gelezen over het Kind-Hond project.
Hierbij is het de bedoeling dat je vrijwillig scholen bezoekt en in de klas de kinderen verteld over (op hun niveau) honden gedrag.
Op deze manier wordt ernaar gestreefd het aantal bijtincidenten te verlagen.
Om dit te mogen doen, ben je verplicht een cursus te volgen en tevens wordt je hond getest.
Alleen een hond welke zeer goed uit de test komt, mag de klas in, en terecht.
Robin kwam goed uit de test, enkel mocht ze wat meer initiatieven nemen met het contact maken…
Maar met wat lekkere hapjes was dit geen probleem.
Veel kinderen (en volwassenen) reageren in de 1^e instantie toch wel onzeker op een naderende herder,
dus op zich was ik met haar enigszins terughoudendheid juist blij.

Met een langharige Duitse herder hoef je niet op de Winner (hondenshow) te verschijnen.
Maar wel als je uitgenodigd wordt om in de stand van het kind/hond project te fungeren..

En dat leverde weer 'n mooie foto op in de Pedigree-stand!

Ook ben ik met Robin de jacht training gaan doen.
De meeste oefeningen in de jacht waren een makkie want deze oefeningen zaten ook al in het G&G programma.
Veel mensen die daar trainden met hun jacht honden werden positiever over de Duitse herder.
Het enige wat jammer was, met een Duitse herder mag je niet meedoen aan een officieel examen. Flauw he?!
Andere rassen mogen wel een IPO diploma behalen!
 

Het is opgevallend hoeveel mensen een negatieve ervaring hebben met een Duitse herder.
De complimenten zijn dan ook leuker om te horen dan de negatieve ervaringen die veel mensen hebben met herders.

Met IPO had ik totaal geen ervaring en Robin ook niet. Op mijn pad ben ik eens in gesprek geraakt met een IPO trainer.
Deze daagde mij uit. Mijn Robin was totaal niet geïnteresseerd in iets dergelijks.
Dat zou volgens hem na een paar lessen wel anders zijn.
Nou, die uitdaging wilde ik wel aangaan. Ik was ook wel benieuwd.
Na 1 les was het al duidelijk dat Robin (die toen 5 jaar was) het super vond.
We deden eerst VZH (Verkeers Zekere Hond) en de UV (Uithoudings Vermogen)

In de VZH zaten veel overeenkomsten zodat ook dit gemakkelijk te behalen was.

Robin was schotvast dus ook dat leverde geen probleem op.
Robin kon er echt vol voor gaan als ze de pakwerker op het veld zag.
Na afloop liep ze in de kantine weer rond zonder enig spoor van agressie te laten zien.
We zijn niet verder gegaan voor certificaten.
Naast de andere activiteiten vond ik deze tak van sport wel heel veel tijd kosten en daarnaast was dit “mijn wereldje” niet echt.

Bij dezelfde instructeur heb ik met Robin ook nog een periode mee getraind voor reddingshonden.
Ook dit vond Robin super geweldig. Ik kon door haar al die talloze takken van sport (enigszins) leren kennen.

Jarenlang ging ze naast de fiets mee naar mijn werk in de bejaarden zorg.
Als ik slaapdienst had, hadden we dit samen. Zat ik in de avond uren bij de receptie, was Robin daar ook.
Later was ik werkzaam in de activiteiten begeleiding en hier was Robin uiteraard ook van de partij als knuffelhond.
Hoeveel oudjes vroeger niet een Duitse herder hebben gehad!

Robin was de 1^e hond die Peter en ik samen hadden.
We woonden in die tijd op een flat.
Robin verhuisde mee naar een beneden huis en weer later naar ons huidige huis op het platteland.

Robin en Loїs	Robin en Espritt

Destijds had ik paarden. Wanneer ik ging rijden was Robin daarbij.
Ze ging los mee het bos is of ze lag naast de rijbak.

Robin heeft tig keren meegedaan aan tv opnames.
De meeste keren was dit in Sesamstraat, klokhuis en in het programma “de Roode Draad” van de EO.
Voor deze laatste zijn we gezellig een aantal dagen naar België geweest waar we behandeld werden als “echte” VIPS!
 

Tijdens één van de opnamen bij Sesamstraat, was er een grote Sint Bernard.
Helaas klikte het niet echt tussen deze Sint en Tommie.
Toen werd alsnog naar Robin gevraagd. Gelukkig klikte het tussen Robin en Tommie wel!

De mooiste opname vond ik in een programma van klokhuis. Er zat daar een professional schaker.
Van deze werden de hersenen gekopieerd en d.m.v. aangesloten elektroden op Robin overgebracht waardoor Robin zou moeten kunnen schaken.
 

Robin kon op afstand via een handgebaar gaan liggen. Ze zat op een gynaecologen stoel en had het schaakbord voor zich.
Tussen de schaakstukken lagen wat stukjes voer.
Robin kon terwijl zij in deze stoel zat, zich prima beheersen hier niet aan te komen.
Toen ze moest gaan liggen, mocht ze dit voer pakken. Ze pakte dit per toeval zo voorzichtig dat de schaakstukken verschoven en het toneelstuk net echt leek.
De medewerkers waren laaiend enthousiast.
 

Robin heeft mijn trouw boeket gedragen op onze bruiloft.
 

Voordat ze gesteriliseerd werd, was ze een geweldige surrogaat moeder voor kittens, lammetjes, eendjes en kuikentjes.
Talloze foto’s hebben we van haar die dit alles laten zien.

Onze kinderen werden geboren en Robin accepteerde ze direct als gezinsleden.
Wij hebben haar uiteraard ook overal bij betrokken.

In al die jaren ben ik door blijven leren.
Instructeurs cursussen, gedragstherapie, fokkerij en genetica, honden testen.
Les gegeven bij een KC en daarna mijn eigen hondenschool opgericht.
Ook Robin speelde daarin een actieve rol.
Al de pups konden zo socialiseren met een hond met staande oren, langere vacht en een lange staart.

Brutale pups zette liet ze een toontje lager zingen en de angstige hondjes nodigde ze uit
door zelf te gaan liggen en haar kop en ogen af te wenden.
Ik heb zoveel geleerd alleen al door te kijken naar Robin d'r gedrag.

Alle dingen die in theorie aan bod kwamen, kon ik in praktijk herkennen.
Robin is naast de talloze cursussen, mijn grootste leermeester geweest.

Het is nog nooit gaan vervelen, niets is boeiender voor mij dan naar honden gedrag te kijken.
Het is net alsof je een spiegel houd tussen beide wanneer je naar de interactie kijkt.
Een eigenaar van een brutaal pupje, die was niet gecharmeerd van Robin, logisch,
ze liet dan haar bitcherige houding zien, heel terecht maar dat wist zo'n man natuurlijk nog niet.
Een eigenaar met een onzeker hondje smolt voor Robin..

Een aantal jaren geleden kwam Cynophilia met de examens voor de gehoorzame hond.
Ook dit hebben we alsnog gedaan.

In 1999 kreeg ons gezin een vrij ingrijpend auto ongeluk.
Wonder boven wonder zijn we allen levend uit deze aangrijpende ervaring gekomen. Robin zat ook in de auto.
Ze is er door medewerkers van de dierenambulance uitgehaald en naar het asiel gebracht.
Gelukkig heeft ook zij weer het vertrouwen terug gekregen en ging later weer graag mee in de auto.
Het was echt samenwerken en verwerken.
De runder-oortjes hebben hierbij voor Robin goed hun werk gedaan,
dit was een extra stimulans voor haar om die auto weer in te gaan.
Als de achterklep openstond, lag Robin net als voorheen, weer in de auto.

Robin is mee geweest op vakanties. Zonder haar was het voor mij geen vakantie.
Heerlijk vond ze het om te zwemmen in de zee in Frankrijk. Ik genoot om naar haar te kijken.
Alles wat in het water lag, haalde ze er op commando uit.
We konden zelfs half hangend aan haar achterlijf vooruit getrokken worden in het water.
Vooral onze jongens vonden dit vet cool!
Heerlijk vond ze het ook om te spelen in de sneeuw.

Het allerliefste at ze een gekookt ei.
Wanneer ik deze tegen de tafel tikte om een begin met pellen te maken, was ze direct alert.
Vooral de laatste jaren, durfde ik eindelijk eens inconsequent te zijn en
gaf Robin zelfs een eitje als wij aan de ontbijt tafel zaten. Inmiddels had ik gelukkig geleerd om bepaalde initiatieven te prijzen. Vragen om een eitje was er één welke beloond werd. Het kraantje van de loodgieter kan ook lekken toch?!

Enige minpuntjes van Robin was dat ze tot de laatste dag haar eigen stront op at als ze de kans kreeg.
Ook als ze echt hoge nood had, deed ze dit juist op haar eigen slaapplaats.
In de diverse cursussen heb ik dan ook geleerd dat de basis hiervoor “goed” moet zijn wat o.a. wil zeggen
dat de pups in het nest de mogelijkheid moeten hebben om hun behoefte buiten het nest te doen.

Robin heeft behalve een enkele diaree, nooit iets gemankeerd.

Robin is tot de laatste dag de leider geweest over onze roedel honden die op dit moment bestaat
uit 8 honden waaronder Duitse doggen en Duitse herders.
Er was geen strijd toen ze ouder werd.
De lagere honden in rang voelden zich er wel bij, het was zo duidelijk en er heerste rust.
 

Ik durf gerust te zeggen, dat Robin een geweldig leven heeft gehad.
Ondanks de vooroordelen die veel mensen ongevraagd gaven als je met een hond op een flat (met lift) woont.

Ik ken geen enkel ander ras die zo veelzijdig is als de Duitse herdershond.

Langzaamaan ging Robin achteruit. Haar achterhand gaf het steeds meer op.
Deze maanden waren voor ons om in te zien dat Robin niet lang meer bij ons zou zijn.
Toch is het erg moeilijk om de uiteindelijke knoop door te hakken.
Robin heeft niet geleden, ze is ruim 12 jaar oud geworden.
Op goede vrijdag hebben we haar thuis op haar eigen bed laten inslapen.
Ze kwam bij ons met Pasen, en ze “ging” met Pasen.

Ze is in ons weiland begraven bij haar grote Duitse Dog vriendin May Be die 4 maanden geleden heen gegaan is.

Enne, dat eenmalig de eigen baas “grijpen” heeft Robin nooit gedaan.
Misschien  was dit wel pas in haar 13^e levensjaar gebeurd...

Robin, bedankt, je was 'n kanjer, en in gedacht blijf je dat altijd!