Onze Ien, 't hangbuukzwien..

Voor 'n ieder die haar heeft gekend een bijzonder beest, dat is zeker!

....Ik was op zoek naar een hangbuikzwijn voor iemand anders, wel had ik een zwak voor varkens.

Ik spaarde van alles en nog wat van varkens, vooral al die verschillende ansichtkaarten waren erg leuk. Je stond aangeboden in de telegraaf, afspraak gemaakt en gaan kijken. 8 maanden was je toen en je woonde in een herenhuis in Zwolle.
Met de fles groot gebracht, sliep samen met een york shire terriër. Je moest daar weg want als deze mensen met vakantie gingen wilde kennissen wel voor een hond of kat zorgen, maar niet voor jou. Je heette toen nog zwijntje, de kinderen hadden je zo genoemd.
Ik was gelijk helemaal verkocht aan jou en besloot je voor ons zelf te houden en daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad, ondanks vele bezwaren die ons verteld werden.
Peter reed toen nog in een Mazda 323, met een hoge achterinstap, dat werd een flinke til in donker op zondagavond.
Je gilde het uit van de schrik!
Achter in de auto is het prima verlopen, wel had je gepoept, maar ja, wie heeft daar geen last van als je gestrest bent.

Onderweg van Zwolle naar Soest namen Peter en ik de tijd om een andere passende naam voor jou te bedenken, al snel werd dat IEN. De volgende ochtend werd bij het nieuws verteld dat Ien Dales die nacht was overleden, dus geen twijfel mogelijk, reïncarnatie bestaat dus echt!

Wel besloten we voorlopig aan niemand onze naam keuze te vertellen, dat kon gewoon niet.

 Na een aantal weken, de grootste schrik voor de meeste mensen voorbij, durfde we dat weer aan. Je luisterde hier prima naar.
Je liep in huis gewoon tussen de andere beesten, geen enkel probleem.
Een zeer tevreden dier, vond het heerlijk om gekriebeld te worden, daar ging je lekker uit gebreid voor liggen.
Eten was je allergrootste hobby, kan ik begrijpen, die van mij ook. Het enige waar je niet erg gek op was, was varkensbrok.
Vele harten heb je veroverd, zelfs die keer na het faïssement van het bedrijf, Maarten was met een paar hoge pieten de panden aan het bekijken.
Ik weet niet meer precies waarom, wel dat ik samen met Gerrie binnen zat te wachten op hun terug komst en de uitslag, maar het duurde zo lang,
wij in de zenuwen. Wat bleek, ze waren blijven steken bij jou, Maarten met een grijns.
Of wanneer de jongens wanneer ze ’s morgens naar de klus gingen soms vergaten om het hek dicht te doen, je sliep altijd uit,
maar ging dan een wandelingetje maken. Er werd gebeld aan de voordeur, de buurvrouw, je was weer aan het buurten.
Ik met mijn dikke buik van Jelle in een ochtendjas die niet eens meer goed dicht kon de straat op.
Je was op de hoek omringt door stilstaande auto’s en fietsers. Ik schaamde me rot, riep je op afstand, al die mensen natuurlijk kijken maar jij ook,
je draaide je om en liep gewoon zoals altijd achter mij aan. Gelukkig, ik hoefde geen tekst en uitleg aan al die omstanders te geven.
Later konden we hier weer om lachen.

Je hebt bijzondere momenten bij ons meegemaakt, hoorde er daarom ook helemaal bij.
Iedereen die bij ons over de vloer kwam wist dat. Een vaak gestelde vraag, hoe ist met Ien.
Dat zal nu zo tegen vallen, om te zeggen dat je er niet meer bent, daarom schrijf ik het maar op,
vertellen zonder een traan te laten lukt “nog”niet.
Je was eregast rondom de geboorte van Jelle en Hessel, pronkte op hun geboorte kaartjes en smulde van beschuit met muisjes.
Toen ik thuiskwam uit het ziekenhuis na de geboorte van Jelle, had Anouschka jou een prachtige blauwe strik omgedaan.
Zelfs de kraamhulp wilde jou er voor een familie portret bij op hebben.
Wat hebben we een lol gehad met het maken van het geboorte kaartje van Hessel.
We wisten toen nog niet of het jongen of een meid werd, dus maakten we foto’s voor beiden.
De ene kant van het hok met roze/witte muisjes, de andere kant met blauw/witte. Strikken in de bijpassende kleuren om jou buik.
Jelle op jou rug, in de zomer met blote benen. Dat deed hem zeer met die harde haren, dat is op de foto nog te zien.
Later waren de meeste familieleden overtuigt dat wij al wisten dat het een jongetje werd.

We gingen met zijn allen verhuizen naar het platteland, daar keken de mensen gelukkig minder raar tegen jou op,
want daar hoort een varken thuis, en niet in de bebouwde kom. Jij vond het allebei best, er was eigenlijk niet veel wat je niet best vond.
Om iets te kunnen noemen moet ik diep nadenken.

Soms vond je iets eng, bijv. als je weer eens gevraagd werd voor een televisie opname, en dan moest je die gladde klep van de kar oplopen. Wanneer we er de tijd voor hadden ging dat aardig, maar Ome Willem wilde ook wel eens opschieten, logisch.
We gingen dan zorgen dat je wat meer tempo maakte en dan raakte je in paniek en schreeuwde het uit.
Maar ook Ome Willem zijn hart heb je veroverd, dat was toen je meerdere keren achtereen mee ging naar de studio, en toen logeerde je voor een week bij hem.
Ik wilde dat eigenlijk niet, maar ook tante Willie bleef mij over tuigen dat hij echt goed voor je zou zorgen. Ok dan, na die week, was ook het ijs tussen jullie gebroken en tante Willie vertelde hoeveel plezier jullie hadden gehad in die ene week.
Ome Willem vertelde ook dat als varkens kwispelen dat ze dan wormen hebben, wij ontwormingsmiddelen aangeschaft.
Meerdere keren zelfs, maar je bleef altijd kwispelen. Alleen de laatste weken niet, maar dat bedenk ik nu pas.

We zijn een keer naar televisie opnames geweest van een lenteshow van Ron Bransteder.
Met de repetities kwam Reinout Oerlemans even kijken en die was toen niet meer bij jou weg te slaan. Hij ging zelfs lekkere hapjes voor jou halen. Jij verblikte of verbloosde niet, Reinout was toen net de ster in Goede tijden slechte tijden.
Mensen waren of helemaal gek van jou, of helemaal niet, maar die gaan dus alleen maar op het uiterlijk af.
Dat is trouwens wel zo makkelijk, weet je meteen wat voor vlees je in de kuip hebt.

Met televisie opnames was jij één van de weinige die altijd los mee mocht.
Ik had wel een tuig voor jou, maar dat vond je niks, en je was er ook binnen 3 maanden uitgegroeid.
Maar als er maar een lekker hapje tegen over stond, stelde jij ons nooit teleur.
Hoe vaak iets ook over nieuw moest, zenuwachtig of onrustig werd jij daar echt niet van.
Als de opnames klaar waren, liep je gewoon weer door die lange gangen gezellig achter mij aan, nagekeken door beroemdheden.

Ook kon je erg genieten van liggen in het zonnetje, je nam dan je deken mee uit je hok naar buiten.
Ging dan vervolgens dit eerst goed leggen, een heel ritueel, en vervolgens heerlijk genieten.
Wanneer de zon weer onderging, nam je de deken weer mee het hok in.

Je had ook verschillende knorretjes, als ik niet wist waar je was en ik riep je dan knorde je op een manier dat je aangaf, hier ben ik.
Je had natuurlijk je paniek knor, die hoorde we ook van jou toen je door twee honden werd toegetakeld.
Het was Pasen, ik had gewerkt bij Groot Engendaal, Peter was bij Maarten en Gerrie met de kinderen, we kwamen thuis en hoorde jou gegil.
Daar was iets flink mis, inderdaad, twee honden waren over het hek gegaan en hadden de meeste beesten die bij jou liepen al doodgebeten. Konijnen, cavia’s, kippen en eenden, en nu waren ze met jou bezig, gelukkig bijt je een varken maar niet zo even dood.
Maar je had wel veel verwondingen en dan de paniek in je ogen, je kon niets tegen ze beginnen behalve bijten, maar hun waren veel sneller.
Toch is dat weer goed gekomen, en zo leerde ik nog een andere knor kennen.
Dat was wanneer deze honden weer in pension kwamen, je kende ze nog. Peter kwam daar als eerste achter, ik geloofde hem niet, wel vaker niet trouwens.
Maar onterecht, wel degelijk kende je ze nog, wij liepen dan met deze honden aangelijnd naar de speelwei, jij kwam eraan gestormd met een geluid waar ik kippenvel van kreeg. Die honden waren zo bang dat wij ze gewoon in bescherming moesten nemen.
Dat geluid hoorde we zelden van jou, soms wanneer Peter op jou mopperde dat je in de weg stond en je opzij duwde werd je boos en beet hem dan in zijn klompen en terecht, hij kon je ook gewoon roepen.
Er was nog één jongen waar je niet vriendelijk tegen was, maar die verdenk ik nog steeds dat hij jou gepest zou hebben.

Nadat wij met het hele gezin een auto ongeluk kregen, stonden Aart en Gerda klaar om voor de beesten te zorgen.
Later vertelde ze hoe dit verlopen was, Robin was opgehaald uit het dierenasiel, daar was ze de avond ervoor naartoe gebracht door de dierenambulance. Het arme beest was een paar dagen daarvoor nog geopereerd.
Verder was alles goed verlopen alleen vertelde ze jou niet te kunnen vinden.
Het was natuurlijk ook stikdonker en de verlichting laat nog even op zich wachten…
Wij wisten jou nieuwe plekje, een stuk decor van televisieopnames in felle kleuren geverfd stond in het weiland.
Peter had daar een stuk uitgezaagd en jij vond dit een heerlijk onderkomen, dat moet je dan alleen wel weten.

Ook op onze bruiloft was je aanwezig, mooie strik om, en jij kreeg als eerste van de gasten een heerlijk stuk bruidstaart.
Daar hebben we foto’s van, zoals nog heel veel andere foto’s. Foto’s dat Jelle en Hessel op jou rug mochten zitten.
Dat je puppies vertrouwd maakte met een varken. Met kleine kuikentjes, zelfs daar was je vriendelijk tegen.
En natuurlijk hebben we televisiebeelden van jou opgenomen.  Er is zelfs een schilder geweest die van jou een mooi portret schilderde.
Werkelijk alles vond je goed, altijd vrolijk en altijd bereid om te komen als ik je riep.
Op zondag even naar de puppie les, je wandelde gewoon mee, honden uitlaten in het weiland, gezellig, jij ging mee.
Je kreeg dan wel altijd ook wat hondenbrokjes, dat vond je zo lekker.

Wanneer je tevreden was, knorde je ook, een beetje van nuf nuf, wij hoorde deze knor dagelijks wanneer je uit je bed was.
De kippen mochten op je rug, de geiten destijds sprongen op jou rug om vervolgens het hek over te kunnen.
En ook die schreeuwerige gans, de enige in wie die echt vertrouwen had was jij, ze zal je missen.
De laatste weken kon je steeds moeilijker overeind komen.

Meerdere mensen vroegen ons: Hoe oud wordt een varken?
We wisten het niet, van honden is bijna iedere kennis aanwezig, maar bij jou was alles op gevoel.
Ik wist ook wel dat die dag ooit zou komen, kon alleen maar hopen dat het nog lang zou duren.
De meeste varkens worden niet oud, dan zijn ze al geslacht, en ik lust erg graag een varkenshaasje.
Maar jij mocht zo oud worden als je wilde.

Die laatste dagen heb ik weer een nieuwe knor leren kennen,
dat was wanneer je niet meer overeind kon komen, en ik wist dan moet ik even een tilletje geven.
Ach, dat was ik nog wel gewent vanuit het bejaardenhuis.

De laatste avond wilde je ineens naar binnen, en dat deed je eigenlijk nooit meer.
Je had buiten en in de hondenhokken genoeg lekkere plekjes.
Je bleef ook binnen, Hessel en ik gaven je nog twee appels en hondenbrokjes, je at deze anders dan anders.
Je at het ook niet allemaal op, dat was nog nooit gebeurt.
Ik voelde toen ook wel aan dat je achteruit ging en zei nog tegen Peter dat ik morgen toch de dierenarts voor je zou laten komen, dat zou de eerste keer worden. Toen ik naar bed ging heb ik je naar buiten gedaan, je wilde niet maar het leek mij beter van wel.
Ik heb in je stal nog een lekker pak hooi geschud, jij kon dit veel beter en ging het toch weer verspreiden.

De volgende dag zag ik meteen dat dit jou laatste dag zou zijn, wel de dierenarts nog laten komen, maar waarom wist ik eigenlijk ook niet, ik wilde nog iets voor jou terug doen denk ik.
Ze zei ook ze heeft een heerlijk leven gehad laat haar gaan, ik wist het ook maar toch was dat zo moeilijk.
Je ligt nu dood in je stal, vanavond gaan Peter en ik je begraven, en wat zal ik je ontzettend missen. Veel mensen zullen het niet begrijpen dat ik zo heb zitten janken, maar die hebben jou gewoon niet echt gekend.
Ik weet niet of er nog eens een ander varken komt, ik zal toch blijven vergelijken en ik weet niet of je nou gewoon een varken was,
of was jij een bijzondere…

Zelfs Jelle en Hessel weten het nog niet, voor hun zal het ook vreemd zijn dat je er niet meer bent.

Er zijn inmiddels een aantal weken verstreken, en bijna zou ik zeggen : Het is goed zo.
Net nadat je ingeslapen bent is het erg onrustig in Nederland want er is grote angst dat Mond en Klauw Zeer ook in Nederland uitbreekt.
Dit is in Engeland gebeurt en die beelden en berichten zijn vreselijk. Maar die angst was gegrond, er is nu namelijk MKZ hier.
Er zijn op dit moment al 27 gevallen vastgesteld, en uit voorzorg al vele duizenden dieren “geruimd” De onzekerheid is zeer groot.
Onze Hondenschool is ook gesloten, maar staat absoluut niet in verhouding met het treffen van vele boeren waaronder ook familie leden.
Toch, ondanks al deze ellende had ik er niet aan moeten denken om door deze onzekerheid “jou”te moeten laten “ruimen”dus het is goed zo…

Connie